داریوش کمانی

                               توی عشق بازی موجا قامتم یک بستر نرم

 یک عزیز دردونه بودم پیش چشم خیس موجا

                               یک نگین سبز خالص روی انگشتر دریا

 تا که یک روز تو رسیدی توی قلبم پا گذاشتی

                               غصه های عاشقیرو تو وجودم جا گذاشتی

 زیر رگبار نگاهت دلم انگار زیر و رو شد

                               برای داشتن عشقت همه جونم ارزو شد

 تا نفس کشیدی انگار نفسم برید تو سینه

                               ابر و باد و دریا گفتن حس عاشقی همینه

 اومدی تو سرنوشتم بی بهونه پا گذاشتی

                              اما تا قایقی اومد از منو دلم گذشتی

 رفتی با قایق عشقت سوی روشنی فردا

                              منو دل اما نشستیم چشم به راهت لب دریا

دیگه رو خاک وجودم نه گلی هست نه درختی

                              لحظه های بی تو بودن میگذره اما به سختی

 دل تنها و غریبم داره این گوشه میمیره

                              ولی حتی وقت مردن باز سراغتو میگیره

 میرسه روزی که دیگه قعر دریا میشه خونم

                              اما تو دریای عشقت باز یه گوشه ای میمونم

 اگه عزیز دلم با خوندنش حتی ۱ قطره اشک هم ریختی بدون هنوزم دوستم داری .

 مطمئن باش تا اخر عمرم منتظرت میمونم . عاشقتم خانوم کوچولوی من !

اگه که خالی دستام       اگه هیچی ندارم                                      

     عوضش برای تو یک قلب دیوونه دارم

اگه که تورو گرفتن            اگه تو داری میری

     عوضش توی خیالم با تو پروازی دارم

دیگه تورو ندارم  . تورو ازم گرفتن . گفتن فراموشت کنم . منو دست کم گرفتن .

• خانوم کوچولو مگه الکی که فراموشت کنم . تا وقتی قلب دیوونه ی من نفس میکشه منتظرت میمونم .

امروز تمام گریه ها و غمهای گذشتمو فراموش کردم .

امروز

به عشقم رسیدم . امیدوارم امشب همه به عشقشون برسن !

ممنونم خدا جون .

      دانی و دانم که جانم عاقبت از آن توست

     پس مزن آتش به جانم  چون که جانم جان توست

      گر زنی آتش به جانم  من بسوزم در رهت

      بعد از آن هر ذره از خاکسترم خواهان توست...

تنها پناه دل بی کسم بود

تنهام گذاشت رفت

رفت از کنارم ! از درد دوریش من بیقرارم .

خیال میکردم پیشم میمونه  ترانه ی عشق واسم میخونه                       

خیال میکردم یک همزبونه                نمیدونستم نا مهربونه                      

اونی که من میپرستیدمش . بهم گفت عاشق یکی دیگست !

 به صدای قلبم گوش کن دیگر توان صدا کردن ندارد

به حرفهایت وقتی فکر میکنم  مرا به دنیای پنهان میبرد

ای کاش میدانستم  در دنیای کوچک تو چه چیزی نهفته است

که هر گاه نگاهت میکنم  نشانی از خستگی دارد

دنیا هیچ ارزشی ندارد و هیچ چیز از انسان به یادگار نمیماند 

 جز مهر و محبت که از خود به یادگار میگذارد

چرا که زندگی همیشه بهار نیست

    گاهی ابر خزان بر آن سایه ی مرگ میتند

 و دست بی وفا    صمیمی ترین یاران را از هم جدا میکند 

  دگر این دل سر ماندن ندارد

 هوای در قفس خواندن ندارد

 چنان در دوزخ دنیا دلم سوخت

 که دیگر بار  سوزاندن ندارد....